Laatste dag?

Er stonden nog 2 items op het programma, nl de laatste landmark die we in de trip zouden bezoeken en het concentratiekamp Natzweiler net over de grens in Frankrijk. Op weg naar het ‘vergeten’ kamp wordt het heel mistig en rijden we door de wolken. Lastig rijden zonder enkel zicht in het bos in natte bochten. Toch heeft het ook wel wat, we zoeken immers een goed verborgen plek die door de Duitsers is uitgezocht en in die mist is die helemaal niet die vinden natuurlijk. Geen borden er naartoe, maar toch gevonden richting Struthof. Wiel is er 15 jaar geleden al eens geweest. Erg indrukwekkend zeker ook omdat het kamp in Nederland niet zo bekend is, maar hier toch écht de gruwelijkste dingen gebeurden. We hebben er rondgelopen, zijn in de verbrandingsruimte geweest en waar de mensen gemarteld werden. Lang niet alleen Joden, maar ook verzetsmensen ‘leefden’ hier. In september 1944 werd het kamp verlaten, maar pas op 23 november in dat jaar werd het ontdekt, terwijl die gruwelijkheden zich hier echt al meer dan 3!! jaar afspeelden. 2 uur later zijn we weer onderweg. De lucht klaart wat op, maar zegt nog steeds niet veel goeds. In Dabo bezoeken we de Rocher de Dabo als landmark. Hele hoge rots met daarbovenop nog een kerk. Geweldig uitzicht en zoals overal op mooie plekjes komen we ook hier ineens weer Nederlanders tegen. En waar de Nederlanders komen, moet entree betaald worden. Een nederlandse vrouw uit New Sealand fiets de hele rots omhoog. Ze is alleen op reis voor 2 maanden en na 2 weken vanuit Bodegraven hier belandt. Ze heeft ook al een wereldreis van 4 jaar op de fiets achter de rug. Ongelofelijk! We maken even foto’s van elkaar met de rots op de achtergrond en nemen weer afscheid. Door het natte bos gaan we weer verder. Eenmaal op een wat grotere weg gaan we richting Duitsland. Saarbrücken om precies te zijn. Over de grens nemen we de verkeerde afslag, maar hebben dat door. Helaas moeten we wel de hele stad door om weer op de goede snelweg te komen. Richting Trier gaat de weg. We hebben hier niets meer te bezoeken en zijn op de heenreis al door het gebied heen gereden. Lekker kilometers maken. Het is 18 uur en we staan voor de keuze. Eten en dan door naar huis (nog 6 uur rijden) of naar een Gasthof op zoek. We kiezen voor het eerste. Helaas krijgen we wel tientallen buien op onze koppen, maar via Trier, Malmedy en Luik rijden we Maastricht binnen. Lekker doorrijden. Of toch niet? Overal wordt in de nacht aan ons wegennet gewerkt en worden we omgeleid of op 1 baan gezet. Om 1.30 rijden we moe en nat onze schuur in.

dsc00155.jpgrocher-de-dabo.jpgdsc00151.jpgdsc00150.jpgdsc00145.jpg